آشنایی با کابل های DC

کابل های DC کابل های برق مورد استفاده در سیستم های انتقال و توزیع DC هستند. ساختار کابل DC اساساً مانند کابل AC است با این تفاوت که مشخصات الکتریکی عملکرد با کابل AC متفاوت است. کابل های DC عمدتاً برای خطوط کابل زیردریایی دوربرد استفاده می شود.

سیستم انتقال و توزیع برق DC معمولاً روی دو سیم (مثبت و منفی) کار می کند، بنابراین کابل DC به طور کلی یک کابل تک هسته ای است. از آنجایی که هادی های کابل DC هیچ اثر پوستی و اثر مجاورتی ندارند، حتی اگر جریان زیادی حمل شود، نیازی به استفاده از ساختار هادی شکاف پیچیده نیست. عایق کابل DC می تواند مانند کابل عایق شده با کاغذ آغشته به روغن، کابل پلیمری جامد اکسترود شده، کابل پر از روغن خود حاوی و کابل پر از گاز باشد و لایه زره نیازی ندارد. باید در نظر گرفته شود زیرا تحت تأثیر جریان هادی قرار نمی گیرد. تلفات و اقدامات برای کاهش مقاومت زره.

حداکثر قدرت میدان الکتریکی یک کابل AC همیشه نزدیک به لایه عایق روی سطح رسانا است، در حالی که قدرت میدان الکتریکی کابل DC متناسب با مقاومت الکتریکی عایق است که با دما، یعنی الکتریسیته متفاوت است. مقاومت در لایه عایق حداکثر قدرت میدان الکتریکی نه تنها به ولتاژ اعمال شده، بلکه به بار نیز مربوط می شود. هنگامی که بار وجود ندارد، حداکثر قدرت میدان الکتریکی در سطح هادی کابل است. هنگامی که بار افزایش می یابد، به دلیل دمای بالاتر در نزدیکی هادی، مقاومت عایق کاهش می یابد، قدرت میدان الکتریکی در سطح هادی کاهش می یابد و شدت میدان الکتریکی در سطح عایق به تدریج افزایش می یابد. بنابراین، حداکثر بار مجاز کابل DC نباید باعث شود که شدت میدان الکتریکی روی سطح عایق از مقدار مجاز خود بیشتر شود، یعنی نه تنها حداکثر دمای کاری کابل، بلکه توزیع دمای لایه عایق نیز باید باشد. در نظر گرفته شده.

یکی دیگر از ویژگی های کابل های DC این است که عایق باید قادر به مقاومت در برابر برگشت های قطبی سریع باشد. معکوس شدن قطبیت تحت بار باعث افزایش قدرت میدان الکتریکی درون عایق می شود که معمولاً بین 50 تا 70 درصد است.